Anladim


 
"hayallerine"

Anladim. Hayatin dar alanlarinda yasamayi sevmedigimi, istemedigimi ozgurluk tutkumu issizlastiran etkenlerin hic birini. Harekete gectim. Bunyemin hep bir caresizlik halindeymis gibi urettigi muhtacligi, hayallerime duydugum muhtacliga cevirmeyi basardim gunu geldi. Ulasinca kendime, insanligini hissetmeye basladim insanlarin, bir bulanti tutuverir oldu o ortamlarda, iki kisilik ya da cok kisilik, hepsinde. Kendiligindendi bu. Akil okuyordu sanki icim, dus okuyordu. Hissediyordum hemen karsimdakinin icinden gecenleri sanki yuzume vurur gibi. Kalmak istemiyordum oralarda, gitmek istemiyordum oralara. Gecislerini de seziyordum o tavirlarin, gercek ictenlige ve samimiyete donusmesi dakikalar saniyeler bile alabiliyordu bazi zamanlar. Peki o zaman neden boyle tutulur baslangiclar diye soyleniyordum. Ilk andan anlasilmis olmayi istiyordum, da simdilik cok sey istiyor oluyordum galiba.

Icerden bir yol acilmisti sanki yeryuzunde var olanlarin her birine dogru; baktigim agacin govdesinden cicek dolu yerlerin kokusuna, gordugum samimi gozlerden sayfalarca yazilmis kitaplara kadar yasadigim her anin icindeydim, o yoldan gidiveriyordum kendiliginden. Omzumda hep beni hafifleten elleri hissediyordum, yere basmiyordum da sanki az biraz hep havada hareket ediyordum, an geliyor mutluluktan ucuyordum; ne kadar o insanliktan uzak isem ama. Icim hepsini anlayiveriyordu. En icime ulasmistim, ve ne gormustum orda biliyor musun? Yalniz olmadigimi, busbutunuyle tamamlandigimi ve dengelendigimi. Ozgurluk buydu, kus gibi agac gibi ordek gibi kitap sayfasi gibi icten bakan gozler gibi cicek kokusu gibi var olabilmekti, icinden actigin o yol ile; onun vagonlarinda evrenleri dolasmakti, hayallerin gercekti, gercekler hayallerin.

 

Sinem Salva

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Begining of Science and Philosophy

Tragedyanin sahnesi

Prospective Immigrants Please Note