Oysa Pasta!

 
Puurs gecer tren.
Yosun yesili tirnaklar,
Sanki özenilmis güne.
Görünür kirilmalari isigin,
Yansimalarindan 
genis cehreli camlara.
Bir sorgu sual alir hatiri sayilir 
tecrübelerinin,
yasamindan senin.
Duydun mu ugultularini cevrenin,
Cileklerini sen koydun payina düsen dilimin.
Oysa pasta!
Eserin olmali senin.
Ellerin hamur belki ter sakaklarinda
Bir telas cilgin heyecanlar avuclarinda
Görkemli anlarina tanik misafirlerin kapinda.
Insanlar,
Birikintiler icinden, 
Nasil da disarliyorlar kendilerini...
Sanirsin da saydigin kadar yoktur hayallerini insa edip son katlarina kadar sezgileriyle cikabilenler, 
Düpedüz gerceklerini cikarip yasamin onlara tutunabilenler,
Kuralsiz, kendiliginden en mükemmel;
tozu gibi topragin, kirik mavileri gibi göğün, 
Cekirdeği gibi atomun, sönüsü yildizlarin
Yeniden olusu sonra da hep basladigi gibi.

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Begining of Science and Philosophy

Tragedyanin sahnesi

Prospective Immigrants Please Note